مبادا که آزرده گردد ز تاب

چو آغوش بهر کنارش گشود

نظر کردش اندر میان هیچ بود

به خورشید گفتی بر آن رخ متاب

به باد صبا لابه کردی سحر

که آهسته بر راه او می گذر

مبادا که چشمش که خوش خفته است