به گوهر چو چشم خودش در نشاند

سهی سرو چون نامه شاه دید

روان جست چون باد و پیشش دوید

بر آن نامه بس در و گوهر فشاند

سر و پای آن نامه را بوسه داد

ز دستش ستد نامه بر دل نهاد

همین کان سر نامه را باز کرد