که باشد تن بی روان را به جان

نگار چگل، زبده آب و گل

چه آب و چه گل؟ سر به سر جان و دل

نیازم به دیدار توست آنچنان

به روز غریبان بی رگ و جا

به سوز یتیمان بی دست و پا

به فریاد مظلوم در نیمه شب