کزین بیش در درد دوری مرا

به سوز یتیمان بی دست و پا

به فریاد مظلوم در نیمه شب

به نومیدی جان رسیده به لب

مدارا مفرما صبوری مرا

همین دم دو اسبه شتابی مگر

وگرنه مرا در نیابی دگر