بدانست کز چیست بیماری اش

شب تیره تا روز روشن نخفت

غم یار خود با دل ریش گفت

برآمد به گوش ملک زاری اش

بدو گفت کای یار دمساز من

تویی در غم دوست انباز من

تو را داغ بر دل، مرا بر جگر