تویی در غم دوست انباز من

برآمد به گوش ملک زاری اش

بدانست کز چیست بیماری اش

بدو گفت کای یار دمساز من

تو را داغ بر دل، مرا بر جگر

بیا تا بسوزیم با یکدگر

کسی را که داغی بود بر جگر