منم عاشقی در فراقش صبور

که عشق من و تو هردو یکی است

تفاوت میان من و تو بسی است

مرا کرد یار از بر خویش دور

به ناچار دور ش ز در مانده ام

بدین حالت از هجر درمانده ام

همه روز ز هر غمش می چشم