علم می فشاند آستین بر غبار

فلک را دم کر و نای از خروش

در آن روز کر کرد چون صخره گوش

نهان گشت روی هوا در غبار

در افکند دریا بر ابرو گره

بپوشید در آب ماهی زره

سر سرکشان از دم تیغ چاک