بسی بر لبش کامران بوده ام

زند سنگ بر سینه دارد فغان

که او خوی خوش از من آموخته است

صفای درون از من اندوخته است

بسی بر کنارش من آسوده ام

به چشم اندر آرد ز غم لاله خون

چو نرگس کند شمع را سرنگون