فرو شد مه چارده نیمه شب

چو نرگس کند شمع را سرنگون

چو در گل نهید این تن پر ز ناز

ز خاکم قدم را مگیرید باز

برآورد شیرین روان را به لب

قفس خرد بشکست و طوطی پرید

به هندوستان رفت و باز آرمید