برآورد شیرین روان را به لب

چو در گل نهید این تن پر ز ناز

ز خاکم قدم را مگیرید باز

فرو شد مه چارده نیمه شب

قفس خرد بشکست و طوطی پرید

به هندوستان رفت و باز آرمید

بیامد که بر سر کند خاک خور