قفس خرد بشکست و طوطی پرید

ز خاکم قدم را مگیرید باز

فرو شد مه چارده نیمه شب

برآورد شیرین روان را به لب

به هندوستان رفت و باز آرمید

بیامد که بر سر کند خاک خور

نمی یافت کز اشک شد خاک تر