دلش سوخت وز دل بر آورد دود

رخ نی ز آه سیه شد سپاه

نیامد برون از دمش غیر آه

ز حسرت در افتاد آتش به عود

نمیزد کسی با نی آنروز دم

ز چشمش نمی آمد الا که نم

پس آنگه به کافور و مشک و گلاب