تن نازنین تر ز برگ سمن

ز چشمش نمی آمد الا که نم

پس آنگه به کافور و مشک و گلاب

بشستند اندام چون آفتاب

گرفتند چون غنچه اش در کفن

ز عود و زرش مرقدی ساختند

ز دیبای چین فرش انداختند