جهانا ندانم دلت چون دهد

همه راه بر دوش نعشش کشان

نهادند یاران به خاک اندرش

شده خشت بالین و گل بسترش

که بادی خنک بر چنین گل جهد؟

چنان تازه سروی چرا بر کنی

به تابوت در تخته بندش کنی؟