که داری مراد مرا در کنار

تن نازکان می خوری زیر زیر

نگشتی از این خوردنی هیچ سیر

من نامراد از تو دارم غبار

در اول بسی بی قراری نمود

در آخر بجز صبر درمان نبود

پس از مرگ او شاه سالی چو ماه