نمی رفت جز در کبود و سیاه

در اول بسی بی قراری نمود

در آخر بجز صبر درمان نبود

پس از مرگ او شاه سالی چو ماه

چو درماند از وصل آن ماه رو

کشیدند بر تخته ای شکل او

تو پنداشتی شکل آن سرو ناز