چو درماند از وصل آن ماه رو

در آخر بجز صبر درمان نبود

پس از مرگ او شاه سالی چو ماه

نمی رفت جز در کبود و سیاه

کشیدند بر تخته ای شکل او

تو پنداشتی شکل آن سرو ناز

بر آن تخته شاهی است بر تخت باز