سر سرفرازی است، آهسته تر

زمانه بر آمیخت چون گل به گل

تن نازنینان چین و چگل

به هر پای کان می نهی بر گذر

نگوئی که خاکش بفرسوده است

که او نیز چون تو کسی بوده است

کجا آن جوانان نو خاسته؟