نگوئی که خاکش بفرسوده است

تن نازنینان چین و چگل

به هر پای کان می نهی بر گذر

سر سرفرازی است، آهسته تر

که او نیز چون تو کسی بوده است

کجا آن جوانان نو خاسته؟

کجا آن عروسان آراسته؟