گول کهنه ای داشتی درختا

دم اندر کش ارچه تویی خوش نفس

جهان گرچه از یار خویشت برید

تو را این بزرگی ز هجران رسید

ز دیبای چین داری اکنون قبا

گهی شاهدان از نسیم تو مست

گهی با بتان در گریبانت دست