کند کاخ زرینش بیت الحزن

به نرگس نگر کز گلش بر کنند

ز سیم و زرش فرش و بستر زنند

فراق دیار و هوای وطن

غریبی نه رنگش گذارد نه روی

به باد هوایش دهد رنگ و بوی

همان شوق مسکن بود در سرش