بود کوخ خود به ز کاخ زرش

غریبی نه رنگش گذارد نه روی

به باد هوایش دهد رنگ و بوی

همان شوق مسکن بود در سرش

به نار حجیم از کسی خوی کرد

بود بر دلش باد فردوس سرد

سمندر که او دل بر آتش نهاد