بود بر دلش باد فردوس سرد

همان شوق مسکن بود در سرش

بود کوخ خود به ز کاخ زرش

به نار حجیم از کسی خوی کرد

سمندر که او دل بر آتش نهاد

نسیم سمن بر دلش هست باد

ز یاران جدایی مکن بی سبب