سمندر که او دل بر آتش نهاد

بود کوخ خود به ز کاخ زرش

به نار حجیم از کسی خوی کرد

بود بر دلش باد فردوس سرد

نسیم سمن بر دلش هست باد

ز یاران جدایی مکن بی سبب

که هجر است بی اختیار از عقب