کنی سرنگونش به خاک افکنی

که سرو سهی را در آری به ناز

کنی سر بلندش به عمر دراز

ز بیخ و بنش ناگهان برکنی

اگر مرگ را آوری در نظر

حقیقت جدایی است از یکدگر

مه و مهر از آنرو گرفته دلند