زخت از چه چون گل شود لعل فام؟

ثریا بود جمع دانی چرا؟

که از جمع او کس نگردد جدا

به خورشید گفتم که درگاه بام

چرا می شوی آخر زود زرد

چو برگ رزان از دم باد سرد؟

دمی چهره ات ارغوانی بود