دل خاک بر حسرت آدمی است

بسا سرو کان گشت با خاک راست

بس آب حیاتا که آن خاک راست

بسا سرو بالا که زیر ز می است

بغایت شبیه است نرگس به دوست

که زرین قدح مانده از چشم اوست!

خوشا لاله و چهره فرخش