که بهر چه چون صبح خندان شود؟

که دارد نشانی ز خال رخش

شب تیره چون زنگی بسته لب

گشادم زبان را و گفتم به شب

ستاره ز روی تو ریزان شود؟

بغایت سیه کاسه ای در سحر

چو چشمم چه ریزی به دامان گهر؟