سحرگه شدن زین شبستان جدا

بغایت سیه کاسه ای در سحر

چو چشمم چه ریزی به دامان گهر؟

شب تیره گفتا که باید مرا

ز سودای یار و فراق دیار

به وقت سحر می شوم اشکبار

ستاره خود از جای خود چون رود