شب مرگ روز فراق است و بس

ز چشم هوا اشک باشد روان

به گاه وداع دیار از حزن

کدامین سیه دل نگرید چو من؟

که روز جدایی مبیند کس

چه خوش گفت دانای هندوستان

که هرگز مرا با کسی در جهان