نهاده شب اندر پی روز سر

مراد آنکه بنیاد بر فرقت است

مه و خور دلیل تو روشن بسند

که هر ماه یکبار با هم رسند

نبینند هرگز رخ یکدیگر

چنین گفت یک روز نوشیروان

به موبد که ای پیر روشن روان