درونش ز عشق است مهجورتر

ولی می کند این پراکنده حال

ز من نور مهرش طلب چون هلال

ز من هر زمانی شود دورتر

همین تا کند مهر کارش تمام

از او نور خواهند مردم بوام

چو می گر چه تلخ است طعم فراق