در آخر دامن الزمانت

فرزند نخست فطرتی تو

طفلی است طفیل آسمانت

هر چند که پرورید تقدیر

آن قرطه مه که چارده شب

خور دوخت شکافته بنانت

تو خانه شرع را چراغی