سخنی گفت لبت لولوتر پیدا کرد

خنده ای زد دهنت تنگ شکر پیدا کرد

طره از چهره براند از که آن زلف سیاه

در سپیدی عذار تو اثر پیدا کرد

به فدای گل رخسار تو با دام که او