نافه مشک که به صد خون جگر پیدا کرد

به فدای گل رخسار تو با دام که او

فستقی دایره ای گرد شکر پیدا کرد

هر سحر داد به بوی سر زلف تو به باد

روز رخسار تو تا با شب زلفت بنشست

در جهان قاعده شام و سحر پیدا کرد

بود نا یافت میان تو ولیکن کمرت