دید صفای صبح را یافت وفای صبحدم

آن می خور شعاع ده در دل شب که این نفس

صبح رسید و می رسد خود ز قفای صبحدم

باد فدای مهوشی جان و دلم که دل درو

بس که ز شرم عارضت چهره صبح ریخت خون

دامن خاک پر ز خوی کرد حیای صبحدم

صبح نمود نلع مه نعل بهاش در دل است