آستی قبای او بحر نمای راستین

مدح و ثنای شاه شد ورد و زبان خاطرم

روضه خاطر مرا ورد و ثنای تازه بین

دامن آخر الزمان وصل قبای دولتش

صبح چو مطرب مغان راه و نوای نوزند

گوشه نشین ز راه خود گردد و رای نوزند

کسوت عکس مه کهن شد ز جمال نوبتم