عودی شکرین سخن چونکه نوای نوزند

آن دف دستیار کو حلقه بگوش مطرب است

مطرب بزم هر نفس از چه قفای نوزند

زهره ز رشک عود را بر سر آتش افکند

باده به یاد حضرتی نوش که قدر همتش

زان سوی خیمه فلک پرده سرای نوزند

آنکه برون ازین کهن طاق سما به صد درج