همتش ار علو خود طاق نمای نوزند

باده به یاد حضرتی نوش که قدر همتش

زان سوی خیمه فلک پرده سرای نوزند

آنکه برون ازین کهن طاق سما به صد درج

مطرب بزم عیشش از جمع بتان خوش سرا

زهره سزد که می زند ساز و نوای راستین

خیز و کلید صبح بین قفل گشای زندگی