کیست که تا بود صبا پرده گشای چون تویی

چشم خوشت به یک نظر بیش هزارجان دهد

چون کم ازین قدر بود فیض عطای چون تویی

از گل روی نازکت پرده چرا کشد صبا

گر ندهم به عشق تو جان نه ز قدر جان بود

زان ندهم که دانمش نیست سزای چون تویی

ای که چو عمر در خوری خون مرا چه می خوری