گر چه ز خشت سیم و زر ساخت بنای آسمان

دل به سرای آسمان هیچ فرو نیایدم

کاش که آمدی فرو کهنه سرای آسمان

بانی دهر ز آسمان خانه فقر به نهد

نقد کمال می کند بر در خاکیان طلب

راست از آن نمی شود پشت دو تای آسمان

اشک من است هر دمی غسل ده تن زمین