تخت و وقار و قدر او مملکت شکوه را

من چه کنم نهاده ام تن به قضای آسمان

من ز جفای آسمان بر در شاه می روم

کاهل زمانه را درش هست بجای آسمان

عرش حقیقی آمده ارض و سمای راستین

اوست خدایگان دین خانه خدای مملکت

حسن طراز مملکت عدل فزای مملکت