هستی طمع مدار که با داغ نیستی

کوس رحیل می زند ای خفته ساربان

برخیز و زود رو که روان است و کاروان

کس درنیامدست به دروازه جهان

صاف فلک مجوی که درد است در عقب

نوش جهان منوش که نیش است در میان