ور پس از وی زنده ماند سخت جانی وای او

خون لعل آید برون از چشمه های کوه اگر

بشنود این قصه گوش صخره صمای او

من بدین شادم که بعد از تو نخواهم زیستن

در چنین ماتم در شعر از کجا بر من گشاد

کین فلک داغی چنین بر چهره طبعم نهاد

اول از حسن و وفا و زندگانی گویمش