جز لبان و دیده هاشان هیچ خشک و تر نماند

رود و ساغر را همیشه عیش بود از بزم او

رفت آب رود و خون اندر دل ساغر نماند

آتشی در زد چنان مرگش که مردم را بسوخت

خاک بر سر کن، ای آب حیات تیره جان

زانکه بود اسکندرت خواهان و اسکندر نماند

بحر و بر بر رو و بر سر می زنند و هر زمان