بر قامت چو نارون ناروان او

چرخا پیاده رو به درگاه میر

کافتاب شهسوار جهان پهلوان او

ای مرغ نوحه گر شو وای ابر به خون گری

دزد وفات گنج حیاتش چگونه برد

کو بخت هوشیار که بد پاسبان او

جان داد در موافقت یار نازنین