گنج عشقت را به هر کنجی حسابی دیگرست

زلف مشکین تو را تا باد بر هم می زند

جان مسکین هر نفس در اضطرابی دیگرست

سینه من نیست تنها منزل سودای عشق

رشته جان من و شمع سر زلف یکی است

گرچه هر یک را ز رخسار تو تابی دیگرست

هندوی مالک رقاب طره را گو کین ستم