ما و دردی کشان بی سر و پا

شد دماغم ز زهد خشک خراب

مطربا این ترانه از سر گو

زاهدان از کجا و ما ز کجا

روی تو دیده گلستان است

موی تو ماه را شبستان است

قامتت سرو را داده تعلیم