که مگر خرقه دارم و دستار

زاهدی دوش دعوتم می کرد

بعد پند و نصیحت بسیار

داد ستار و خرقه ام پنداشت

هر دو را بستدم گر و کردم

به منی می به خانه خمار

گفتمش، ما خراب و مخموریم